இனத்திற்கு வந்த ஆபத்தை தனது தலையில் சுமந்த தலைவர். 10.10.87 இந்தியப் படைகள் புலிகள் மீது திடீரெனப் போர் தொடுத்த நாள். இத்திடீர்ப் போர்ப் பிரகடனத்திற்கு உடனடிக் காரணங்கள் என்று எதுவும் இருக்கவில்லை. எல்லாம்

கட்டைக்காடு மணல் வெய்யிலில் தகித்துக் கொண்டிருக்கிறது. வானம் தெளிந்து நீலமாகக் காட்சியளிக்கின்றது. ஆயினும் யுத்தமேகம் அப்பகுதியை ஆக்கிரமித்துள்ளது. மயான அமைதி மறைமுக அழுத்தமொன்றைப் பிரயோகிக்கின்றது. பகைவனிடமிருந்து கைப்பற்றப்பட்ட மினி முகாமொன்று களமருத்துவ நிலையாக இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

தண்டனையில் எனக்கும் ஓர் பங்கு தமிழீழத் தேசியத் தலைவர் அவர்களின் மூத்த மகன் சாள்ஸின் வேண்டுகோள். விடுதலை புலிகள் அமைப்பில் பல ஒழுங்கங்களும் – கட்டுபாடுகளும் இருந்தமையால் உலகம் வியக்கும் தமிழீழ மரபியல் இராணுவமாக

எமது மாவீரரின் வீரம்செறிந்த விடுதலைப் போர்பற்றியும் இலட்சியப்பற்றுடன் இணைந்த இனப்பற்று, நாட்டுப்பற்று என்பவைபற்றியும் எமது இளைய தலைமுறையினர் அறிந்து கொண்டு, எதிர்காலத்தில் செயல்பட வேண்டும். தம்மை இழந்து தமது இனத்தின் பெருமையையும் தாய்நாட்டின் விடுதலையையும்

பனை வெளியூடாக நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மணற்தரையில் வாகனச் சில்லுகள் நகர்வதற்கு அடம்பிடித்தன. ‘”யோகன் ரைக்கரர் பாதையைவிட்டு விலகாம ஓடு…” ஓட்டுநருக்கு எங்களோடு வந்தவர் சொன்னார். “ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுறியள்…” “;அப்பாவித்தனமாகக் கேட்ட என்னைப் பார்த்து

எனது சுமைகளைத் தாங்கிய இலட்சியத் தோழன். மனதின் ஆழத்து உணர்வுகளை வார்த்தைகளின் சித்தரிப்பது கடினம். அதுவும் ஆன்மாவை உலுப்பிவிடும் ஓர் உணர்வுப் பூகம்பத்தை மனித மொழியில் விபரிக்க முடியாது. எனது அன்புத் தம்பி கிட்டுவின்

தமிழரின் கடற்புலிகளும் – சிங்களக்கடற் படையும் பொருதும் சண்டை அரங்காகக் கடல் உள்ளது. காப்புகளோ! மறைவிடங்களோ! அற்ற திறந்த களமாக அது கிடக்கின்றது. வெற்றிபெறு! அல்லது மூழ்கிப்போ! என்பது போலத்தான் கடற்சண்டைகளின் போரியற்பரிமாணம் உள்ளது.

எதிரிக்கு முடிவாக… விழிக்குள் கனவுகள் படர்ந்திடும் வயதில் – புதிய விதி எழுதப் புறப்பட்டனர் – எம்மை அழித்திட எண்ணும் எதிரிகதை முடிக்க உளத்தில் எரிமலை சுமந்து நடந்தனர். தேசம் மீட்டிட தீயுளும் கரைவோம்

ஐயா – வரலாற்றில் பதிவுபெற தவறக்கூடாத பெரிய மனிதர். வரலாற்றில் பதிவு பெறுவதால் பெருமை பெறுவோர் பலர். சிலரை பதிவாக்கிக் கொள்ளுவதால் வரலாறே பெருமை கொள்ளும். அந்தச் சிலரில் ஐயாவும் ஒருவர். இளமையில் இருந்தே

என்னுடைய வாக்கு மூலம்… நாளும் நேரமும் குறித்தாகிவிட்டது! நான் புறப்பட்டுவிட்டேன்.. ஆசிதந்தவனின் அன்புமுகத்தை எனக்குள் சுமந்து செல்கிறேன்.. எல்லைகளுக்கு அப்பால், எழுதப்படுகின்ற சரித்திரத்தில் நான் நிலையாய் வாழ்வேன்! எழுதி வைத்திரு! இதுதான் என்னுடைய வாக்கு

தாயகத்தின் தாய் அம்மா எமக்கு அறிமுகமான அந்தநாள் இப்போது நினைவில் இல்லை. அது பணிமனைக் கோவைகளை பரிசீலித்தே அறிய வேண்டியதான ஒன்றாக எம் நினைவுப்பதிவுகளில் இருந்து மறந்து போய்விட்டது. ஏதோவொரு இலக்கத்தாலும் நினைவில் வைத்திருக்க

என்னை மறந்து விடுங்கள்… இனிமேலும் பொறுப்பது சரிப்பட்டுவராது! ஆத்திரமும் அவமானமும் என்னைப் போட்டுச் சப்பினதை இனிமேல் என்ன செய்வது? எனது எண்ணங்கள் நம்பிக்கைகள் எல்லாம் நாசாமாகிப் போய்விட்டன. புரண்டு புரண்டு படுக்கிறேன்… நேரமும் இரவு