தமிழிழ விடுதலைப் புலிகளில் தத்துவாசிரியரும், மதியுரைஞர், ஈழஞானி, தேசத்தின் குரல் கலாநிதி அன்ரன் பாலசிங்கம் அவர்களின் பிரிவால் எழுந்த உணர்வுகள்… குரல் கொடுத்த தேசத்தின் குரலின்று குரல் இழந்த்ததோ….! கூற்றவனின் சூழ்ச்சியினால் ஈழப் பூ

ஈர்விழிகள் நீர் கசிய இதயப்பூக் கனக்கிறது. மார்தட்டி நிமிர்ந்த இனம் மௌனித்துக் கிடக்கிறது. வேர் வெம்பி விம்மும் ஒலி காற்றேறி அலைகிறது. சீர் ஓங்கும் தமிழீழச் சின்னமதும் உறைகிறது. தீர்வெழுதி உனைத்தின்றோன் – எம்

பெருநெருப்பாய் நிமிர்வீர்! என்பிள்ளையானாலும் எவர்பிள்ளையானாலும் எனக்கொன்றே. கண்களுக்குள்ளே நான் பேதம் காணவில்லை இடதும், வலதும் ஒன்றே. முந்தையர்பூமி மூச்சுத்திணறுகின்றது. வந்தெழுவீர் என்பிள்ளைகாள்! பூட்டனும், பேரனும், தந்தையும் விட்ட தவறுக்கு பாரச்சிலுமை சுமக்கவேண்டிய பலனுமக்கு. நாளை

கல்லறையில் இருந்து கண்மணி ஒன்று… ஓ… யாரது என் கல்லறைக்கு மலர் தூவி அஞ்சலிப்பது யார்…? என் அம்மாவா…? இருக்க முடியாது நான் கதறியழ கயவர் கரங்களில் என் தெய்வம் அலங்கோலபப்பட்டல்லவா அடங்கிப் போனது.

இயற்கையும் இன்றிங்கு பசுமையைப் போர்க்குது! கார்த்திகைப் பூக்களும் கைகளை விரிக்குது! என்ன நினைத்தேன், என்ன மறந்தேன்? எண்ணப்பயிரினில் ஏனிந்தக் கருகல்? போகமுடிந்த என் தேசப் பரப்பெங்கும் போய்வந்த களைப்போ? இல்லை காணக்கிடைத்த அக்காட்சிகளாலே, மிக

மறவர் தீட்டிய வழி… போகிறான் போகிறான் புது வீரன் – தமிழ் போராட்டக்களத்திலே புலி வீரன். கடலோடு அலையnழுந்து வீழ்ந்தாலும் – மேவும் கரும்புலிகள் படகேறும் எந்தாளும்… துள்ளிவரும் தென்றலே – நீ தூங்க

தூரப் பறந்துவிட்ட துணிவுப் பறவைகளே! நேற்றுவரை நீங்கள் நேரிருந்தீர் கண்களிலே… பூத்ததுபோல் பூத்துப் புன்னகைத்தீர், எங்களுடன் பேசிக்களித்தீர், போய்விட்டீர், தாகத்தில்… வீசிவரும் காற்றில் விரித்த சிறகெடுத்துத் தூரப் பறந்துவிட்ட துணிவுப் பறவைகளே! ஈரவிழியிங்கு எமக்கின்னும்

நோக்கள் ஏந்திய பூக்கள் பூக்கூட நாணும் உங்கள் மென்மைகண்டு பிறருக்காய் வாடுகின்ற பண்பு கண்டு தீக்கூடாய் எரிந்தீர்கள் தீரத்தோடு தேசத்தின் மீட்புக்காய் துறவு கொண்டீர் ஆட்காட்டி தலையாட்டும் அடிமை வாழ்வை அடியோடு பகைத்தீர்கள் அதனால்

மண்மீட்க மாண்டவர் மாவீரர் தாமே பாய்கின்ற புலிமறவர் வீழ்ச்சி கண்டும் பதறார்கள், கொடியோர்கள், மானமில்லார்! தீயன்ன இவர்க்குந்தான் வாழ்வு வேண்டிச் செருக்குளத்தில் உயிர்தந்தார் யாவர் என்போம்? மொழிகட்கெல் லாமுந்திப் பிறந்தாள், தாயாய் முதன்மையுற்றாள், ஒப்பற்ற

தன்மான வீரர்கள் எத்தனையோ இன்னல்களை இதயத்தில் சுமந்தவரே! எம் இனத்தின் இலட்சியத்தை இயன்றவரை எமக்களித்தீர். இறுதிவரை களம்குறி;த்து உறுதியுடன் போர்தொடுத்து தம்முயிரைப் பார்க்காது தமிழ் மண்ணை மீட்கையிலே உம் உயிரைத் தந்த தன்மான வீரர்களே!

உயர உயர… வையகம் தன் நீலக் குழந்தையுள் புதைத்து வைத்த ஆஸ்திகளைக் தேடி நீங்கள்! இருண்ட வானில் இருண்ட பரவையில் வலிமைதனை உரமாக்கி வலித்திடும் துடுப்பு உயரப் போய் வலைவீச உள்ளம எழும் உயர

தங்களின் வாழ்வை ஈயும் தன்மானப்புலிகள் வாழ்க! இந்தநாள் வரைக்கும் நீங்கள் இயற்றிய தியாகத் தீ போல் அந்தநாள் புறநானூற்று வீரரும் இயற்றவில்லை பிந்திய பரணி காட்டும் போரெலாம் வைக்கோற் போரே உந் தியாகத்தைப் போலே

நாடுகடந்து ஓடிய வேர்கள் நாடிய விடுதலை தேடிய பேர்கள் சூரியத் தேவனின் நேரிய கதிர்கள் பாரிஸ் நகரின் வீரியப் புலிகள். தாயகம் தாண்டிய வேகத்தின் தடங்கள் தாய்மண் வணங்கிடும் காவியத் திடங்கள் ஓவியமாகிப் பேசிடும்

லெப். கேணல் நாதன், கப்டன் கஜன் நினைவான கவிதை… உடைத்தெறிந்த துடுப்புக்களின் இன்னும் அடங்காத் துடிப்பு என்றும் கூர்மைமழுங்கா வலிமையின் உயிர்ப்பே எதிர் நீச்சலிடுகின்ற எல்லாவற்றுள்ளும் அதே இயக்கம் துடுப்பாக இருத்தல் துடுப்பாக உழைத்தல்

செங்கொடி- மூன்று சேய்களைக் காத்த அன்னை செங்கொடி கொடிகாக்கத் – தன்னைக் கொளுத்திக் கொண்ட உயிருண்டு உயிர்காக்கத் தன்னைக் – கொளுத்திக் கொண்ட கொடியுண்டா? உண்டு: அதன்பேர் செங்கொடி: இனிமேல் – அதுதான் என்