கோயில்கள் மேசை மணிக்கூட்டின் அலாரம் பயங்கரமாக அலறியது. யோகன் திடுக்கிட்டு கண் விழித்தான். அவனுக்கு அதை அடித்து உதைக்க வேணும் போல் இருந்தது. ‘நான் முறுக்கி விட்டாலும் நீயேன் அடிப்பான்’ என்பது போல் அதனைப்

நீ அமைதியாக உறங்க… வியர்த்தது. காலதரை நெட்டித் திறந்தான். நிலவு அறைக்குள் விழுந்தது. கம்பியில் பிடித்து விளிம்பில் கால் வைத்து எட்டிப் பார்த்தான். சாய்ந்து கிடந்த வேலிக்கு மேலாக அந்த வெளி தெரிந்தது. இருட்டில்

கல்லறையும் கருத்தரிக்கும்… பகலவன் மேற்கு வானில் மறைந்து கொண்டதன் அடையாளமாக, அடிவானம் செங்கம்பளம் விரித்தாற்போல் காட்சியளித்தது. இரைதேடச் சென்ற பறவைகள், தங்கள் பணி முடித்து குஞ்சுகளுடன் கொஞ்சிக் குலாவுவதற்காகக் கூடு நோக்கி வேகமாகப் பறந்து

மடியும் ஒவ்வொரு நிமிடங்களிலும் பாதாளத்தின் நடுவே மெல்லிய கயிற்றில் தொங்குவதானதொரு உணர்வலையே தருகிறது. வாழ்வின் இழையங்கள் அறுந்து போனதாகவும் எதிலுமே பிடிப்பில்லாததான விசனமுற்ற நாட்களாகவுமே கழிக்கின்ற பொழுதுகள் தான் தொடருகிறது. யாருடனும் கொஞ்ச நேரமாவது

பனை வெளியூடாக நாங்கள் சென்றுகொண்டிருந்தோம். மணற்தரையில் வாகனச் சில்லுகள் நகர்வதற்கு அடம்பிடித்தன. ‘”யோகன் ரைக்கரர் பாதையைவிட்டு விலகாம ஓடு…” ஓட்டுநருக்கு எங்களோடு வந்தவர் சொன்னார். “ஏன் அப்பிடிச் சொல்லுறியள்…” “;அப்பாவித்தனமாகக் கேட்ட என்னைப் பார்த்து